Pytanie, które słyszymy najczęściej
Na zajęciach modułu poświęconego rozmowom rekrutacyjnym i poszukiwaniu ofert powtarza się jedno pytanie: jak opowiedzieć o trzydziestu latach pracy w kilku minutach, nie brzmiąc ani nieśmiało, ani zbyt zawile. Zadają je osoby, które od dawna nie siedziały po drugiej stronie stołu rekrutera, a także te, które prowadziły takie rozmowy same, lecz nigdy nie musiały mówić o sobie.
Odpowiedź zaczyna się od zmiany perspektywy. Rozmowa nie jest egzaminem z całego życiorysu, tylko spotkaniem, na którym druga strona chce zrozumieć, czy Państwa doświadczenie pomoże jej w konkretnym zadaniu. Dlatego warto wybrać dwa lub trzy wątki z dotychczasowej pracy i opowiedzieć je dokładnie, zamiast streszczać wszystko po kolei.
Nie obiecujemy, że rozmowa zakończy się ofertą. Obiecujemy natomiast, że po kilku ćwiczeniach będą Państwo wiedzieć, co powiedzieć na początku, jak odpowiadać na trudniejsze pytania i jak zakończyć spotkanie spokojnie, bez poczucia, że coś ważnego pozostało niewypowiedziane.
Jak opowiadać o doświadczeniu
Najlepiej sprawdza się krótka opowieść o sytuacji, własnym działaniu i jego skutku. Zamiast mówić, że potrafią Państwo organizować pracę zespołu, lepiej opisać jedno konkretne zdarzenie: co było do zrobienia, jakie decyzje podjęli Państwo sami i co z tego wyszło. Taka opowieść zajmuje minutę i zostaje w pamięci rozmówcy.
Na warsztacie prosimy uczestników, by przygotowali trzy takie historie na kartkach i ćwiczyli je na głos w parach. Za pierwszym razem brzmią sztywno, za trzecim już swobodniej. Ważne, by nie uczyć się ich na pamięć, tylko pamiętać kolejność: sytuacja, działanie, rezultat.
Warto też przygotować jedną historię o sytuacji, która nie poszła dobrze. Rekrutera zwykle bardziej przekonuje spokojne opisanie błędu i wyciągniętych wniosków niż opowieść bez żadnych potknięć.
- Wybierają Państwo dwa lub trzy wątki, nie cały życiorys
- Każda historia ma sytuację, działanie i rezultat
- Jedna historia dotyczy trudności i wyciągniętych wniosków
Wiek, przerwy w pracy i trudne pytania
Wiele osób obawia się, że wiek zostanie wyczuwalnie wspomniany albo że pytania o przerwę w zatrudnieniu zabrzmią podejrzliwie. Pomaga przygotowanie krótkiej, rzeczowej odpowiedzi, wypowiedzianej bez przepraszania: co robiły Państwo w tym czasie, czego się nauczyły, dlaczego chcą wrócić lub zmienić kierunek.
Takie odpowiedzi ćwiczymy powoli, nagrywając je telefonem i słuchając razem z prowadzącymi. Zwykle okazuje się, że brzmią lepiej, niż uczestnikom się wydawało. Ton głosu, tempo i pauzy mają większe znaczenie niż dobór słów.
Zdarza się, że pytanie bywa niestosowne. Warto mieć pod ręką spokojną formułę, która wraca do tematu pracy: skupiam się na tym, co mogę wnieść w to stanowisko, i chętnie opowiem o swoim doświadczeniu w tym obszarze. Nie trzeba się spierać ani tłumaczyć.
Skąd brać oferty i kontakty
Druga część modułu dotyczy szukania. Ogłoszenia to tylko jedno źródło. Równie ważne są znajomi z dawnych miejsc pracy, lokalne organizacje, urzędy pracy, stowarzyszenia branżowe i rozmowy z ludźmi, którzy znają rynek w Kaliszu i okolicach. Osoby po pięćdziesiątce mają zwykle szerszą sieć kontaktów, niż sądzą.
Zachęcamy, by zrobić prostą listę dwudziestu osób, z którymi warto się odezwać, i do każdej napisać krótką, uczciwą wiadomość: czym się Państwo zajmują, czego szukają i o jaką radę proszą. Nie chodzi o proszenie o pracę, tylko o rozmowę.
Przy przeglądaniu ofert uczymy czytania ogłoszeń uważnie: które wymagania są naprawdę konieczne, a które to lista życzeń. Wiele osób odpuszcza ofertę, gdy spełnia siedem z dziesięciu punktów, choć rekruterzy często traktują to jako dobre dopasowanie.
- Lista dwudziestu osób do krótkiej wiadomości
- Ogłoszenia czytane pod kątem rzeczywistych wymagań
- Lokalne organizacje i stowarzyszenia jako źródło kontaktów
Jak wygląda ćwiczenie rozmowy u nas
Zajęcia odbywają się w małych grupach. Każdy uczestnik przechodzi próbną rozmowę z jedną osobą z grupy w roli rekrutera, a pozostali obserwują i zapisują, co zabrzmiało przekonująco. Informacje zwrotne są konkretne i życzliwe: co zostało, a co można skrócić.
Prowadzące pomagają przygotować pytania własne, bo rozmowa jest wymianą. Warto zapytać o zakres obowiązków, sposób wdrożenia, osoby, z którymi przyjdzie współpracować. Takie pytania pokazują zainteresowanie i dają Państwu rzeczywisty obraz miejsca.
Rozmowy przez wideo ćwiczymy osobno, bo wymagają innych nawyków: patrzenia w kamerę, sprawdzenia dźwięku i oświetlenia, przygotowania tła. Elementy techniczne wspiera moduł umiejętności cyfrowych, więc nikt nie zostaje sam z narzędziem, którego jeszcze nie zna.
Co zabrać na pierwsze spotkanie
Przed zajęciami wystarczy, że przyniosą Państwo aktualne CV, nawet w roboczej wersji, oraz kilka notatek o miejscach pracy, które zapamiętały Państwo najlepiej. Jeśli mają już Państwo na oku konkretną ofertę, można ją wziąć ze sobą i potraktować jako materiał do ćwiczeń.
Nie trzeba przygotowywać nic więcej ani nauczyć się niczego na pamięć. Wiele osób przychodzi z poczuciem, że nie potrafi mówić o sobie, a po dwóch spotkaniach odkrywa, że wcześniej brakowało im tylko okazji, by to przećwiczyć w spokojnym otoczeniu.
Na pytanie, jak dobrze wypaść na rozmowie po pięćdziesiątce, nie ma jednej gotowej odpowiedzi, ale jest rzemiosło, które można przećwiczyć: krótkie historie, spokojne odpowiedzi na trudne pytania i uważne szukanie ofert. Zapraszamy na zajęcia modułu o rozmowach i poszukiwaniu, gdzie przećwiczą Państwo to w małej grupie, we własnym tempie.